Από το Blogger.
ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ:6942250350
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Υγεία και Παιδιά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Υγεία και Παιδιά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κάθε πότε θα αλλάζει νούμερο στα παπούτσια;

0 μπλα μπλα
Τα ποδαράκια του μεγαλώνουν γρήγορα, γι’ αυτό να προγραμματίσετε χρόνο και χρήμα για τα κατάλληλα, άνετα παπούτσια. Ο οδηγός μας θα σας βοηθήσει να χαλαρώσετε με το θέμα της αγοράς παπουτσιών.
Τα μωρά δε χρειάζονται παπούτσια μέχρι και τη στιγμή που θα αρχίσουν να περπατάνε μόνα ή με τη στράτα τους. Ως τότε, καλό είναι να έχουν ελεύθερα τα πόδια τους. Τα μωρά πρέπει να εξασκούν τα δάχτυλα και τους μυς της καμάρας του ποδιού. Αυτό τα βοηθάει να αναπτύσσουν μεγαλύτερη δύναμη και καλύτερη ισορροπία, πράγμα που συμβάλλει στην αποφυγή παραμορφώσεων. Όταν έρθει η στιγμή να αγοράσετε παπούτσια, πηγαίνετε σε ένα εξειδικευμένο σε παιδικά παπούτσια κατάστημα και ζητήστε ένα ζευγάρι για τα πρώτα βήματα του μωρού. Παπούτσια ελαφριά, μαλακά, με πάτο από επίπεδο λάστιχο ή κρεπ, παπούτσια με σταθερότητα στην περιοχή του τακουνιού αλλά και ελαστικά είναι πολύ καλές επιλογές.
Τα παπούτσια για τα πρώτα βήματα του μωρού σας βγαίνουν σε μεγάλη ποικιλία σχεδίων. Σε γενικές γραμμές, όμως, τα περισσότερα έχουν στρογγυλεμένες άκρες για να επιτρέπουν μεγαλύτερη άνεση στην κίνηση των δαχτύλων. Διαλέξτε ένα ζευγάρι με κορδόνια ή βέλκρο για να διασφαλίσετε ότι το παπούτσι θα μείνει στο πόδι του παιδιού. Τα παπούτσια με ψηλές άκρες είναι επίσης μια καλή επιλογή γιατί δεν επιτρέπουν στα παιδιά να τα βγάλουν εύκολα. Σε αντίθεση με μια ευρέως διαδεδομένη άποψη, σε αυτό το στάδιο το πόδι του παιδιού δε χρειάζεται στήριξη στον αστράγαλο. Επιπλέον, δε χρειάζεται στήριξη στην καμάρα του, καθώς μέχρι την ηλικία των 3 ετών δε θα έχει ούτως ή άλλως καλοσχηματισμένη καμάρα.
Αναζητήστε παπούτσια με απορροφητική εσωτερική σόλα και επάνω μέρος, κατασκευασμένα από ένα φυσικό υλικό, όπως το δέρμα ή τον καμβά. Αποφύγετε, αρχικά, τα αθλητικά, καθώς οι σόλες τους είναι συνήθως κατασκευασμένες από παχύ, άκαμπτο λάστιχο και το επάνω μέρος είναι συνήθως από χοντρό δέρμα ή καμβά, πράγμα που τα κάνει βαριά. Επιπλέον, τα μωρά δεν πρέπει να φοράνε μπότες, γιορτινά παπούτσια με γλιστερές σόλες, μοκασίνια ή οτιδήποτε με ψηλό τακούνι.
Τα γεγονότα
  • Το ποδαράκι του παιδιού μεγαλώνει πάνω από μισό νούμερο κάθε τρεις μήνες όταν είναι κάτω των 16 μηνών, μισό νούμερο κάθε τρεις μήνες όταν είναι μεταξύ 16 και 24 μηνών και μισό νούμερο κάθε τέσσερις μήνες όταν είναι 2 με 3 ετών. Η ανάπτυξη συνήθως επιβραδύνεται μετά την ηλικία αυτή, ωστόσο, θα πρέπει κάθε τέσσερις μήνες να ελέγχετε κατά πόσο του κάνουν τα παπούτσια του.
  • Όταν θα χρειάζεται αγώνας για να του βάλετε τα παπουτσάκια του, σημαίνει ότι χρειάζεται καινούργια παπούτσια. Το παπούτσι πρέπει πάντα να γλιστράει με ευκολία στο πόδι του. Κόκκινα σημάδια από «χτύπημα», φουσκάλες ή κάλους επιβάλλουν την αγορά νέων παπουτσιών.
  • Τα καλύτερα παπούτσια είναι αυτά που κατασκευάζονται από υλικά με πόρους που επιτρέπουν την κυκλοφορία του αέρα εντός του ποδιού. Αγοράστε παπούτσια από δέρμα, σουέτ ή νουμπούκ. Αποφύγετε συνθετικά υλικά που προκαλούν εφίδρωση.
  • Τα μεταχειρισμένα παπούτσια για πάρτι και οι μπότες για το χιόνι ή τη βροχή είναι μια χαρά. Όταν όμως πρόκειται για παπούτσια καθημερινής χρήσης, προσπαθήστε να αγοράζετε καινούργια.
Πώς να διαλέξετε το σωστό μέγεθος
1ο βήμα
Ζητήστε από τον πωλητή να μετρήσει το ποδαράκι του παιδιού σας ή κάντε το μόνοι σας. Μετρήστε και τα δύο πόδια και πάρτε παπούτσια που ταιριάζουν στο μεγαλύτερο πόδι. Πάντα να τα δοκιμάζετε πριν τα αγοράσετε, καθώς τα μεγέθη μπορεί να διαφέρουν πολύ από τον ένα κατασκευαστή στον άλλο.
2ο βήμα
Τα παιδιά αντανακλαστικά στρέφουν προς τα πάνω τα δάχτυλά τους όταν φορούν τα παπούτσια. Γι’ αυτό, ανοίξτε το παπούτσι, όσο γίνεται, πριν βάλετε το πόδι του μέσα. Έτσι, θα ισιώσει τα δάχτυλά του όταν σταθεί όρθιο. Αν δεν τα χαλαρώσει, πιέστε τα ελαφρά με τα δάχτυλά σας.
3ο βήμα
Όταν το παιδί είναι όρθιο, ελέγξτε αν υπάρχει μεταξύ του μακρύτερου δαχτύλου του ποδιού και του παπουτσιού κενό ίσο με το πλάτος του αντίχειρά σας. Η φτέρνα θα πρέπει να ακουμπάει στο πίσω μέρος του παπουτσιού για να είναι η μέτρηση σωστή.
4ο βήμα
Ελέγξτε το πλάτος του παπουτσιού περνώντας το δάχτυλό σας από τις άκρες του. Αν δεν μπορείτε να κινήσετε το δάχτυλό σας εύκολα, το παπούτσι είναι σφιχτό. Αν σας φαίνεται φαρδύ, προσαρμόστε τα κορδόνια ή βέλκρο και σφίξτε το.
5ο βήμα
Βάλτε το παιδί να περπατήσει λίγο. Αν το ποδαράκι του γλιστράει, τότε τα παπούτσια είναι πολύ μεγάλα. Αν σηκώνει το πόδι του περισσότερο απ’ ό,τι συνήθως, τα παπούτσια μπορεί να είναι πολύ βαριά ή άκαμπτα. Αν φαίνεται να τα ξεχνάει, είναι δείγμα ότι δεν το ενοχλούν. Να θυμάστε πάντα ότι τα άνετα παπούτσια δε χρειάζονται περίοδο προσαρμογής.
Γενικά, το ιδανικό παπούτσι για το μικρό παιδί πρέπει να έχει εύκαμπτη σόλα και σταθερή υποστήριξη στην καμάρα του ποδιού. Τα κορδόνια ή το βέλκρο θα πρέπει να διατηρούν τη φτέρνα στη σωστή θέση και να αποτρέπουν το πόδι να γλιστρήσει μπροστά.

Η Δυσκοιλιότητα στην Παιδική Ηλικία

0 μπλα μπλα

Πρόκειται για πρόβλημα που αναστατώνει τη ζωή των παιδιών και κατ’ επέκταση των γονιών, αφού στα παιδιά και τα μωρά όλη αυτή η δυσκολία εκδηλώνεται με εκνευρισμό και κλάματα.
Η Παναγιώτα Καφρίτσα, Παιδίατρος-Παιδογαστρεντερολόγος Διευθύντρια Γαστρεντερολογικού Ευρωκλινικής Παίδων μάς αναλύει το φαινόμενο, εξηγώντας μας τι ακριβώς πρέπει να προσέχουμε.
Η δυσκοιλιότητα αποτελεί ένα συχνό πρόβλημα της βρεφικής και παιδικής ηλικίας. Επιδημιολογικές μελέτες έχουν δείξει ότι αποτελεί αιτία για το 3% των επισκέψεων στον παιδίατρο και για το 25% των παραπομπών στο ειδικό γαστρεντερολογικό ιατρείο.
Παρά τη συχνότητα του φαινομένου δεν υπάρχει σαφής ορισμός της δυσκοιλιότητας που να ακολουθείται από όλους. Ως πλέον σωστός ορισμός θεωρείται η καθυστέρηση ή δυσκολία στη λειτουργία της αφόδευσης ικανή να προκαλέσει σημαντική δυσφορία στο παιδί. Απαραίτητη όμως προϋπόθεση για να τεθεί η διάγνωση της δυσκοιλιότητας αποτελεί η αναγνώριση της φυσιολογικής λειτουργίας του εντέρου και των διακυμάνσεών της ανά ηλικία. Στοιχεία από μελέτες δείχνουν ότι την πρώτη εβδομάδα ζωής ο αριθμός των κενώσεων κυμαίνεται από 1 εως 9 ημερησίως, με 4 κενώσεις κατά μέσο όρο. Ο αριθμός αυτός μειώνεται σε 2 κενώσεις/ημέρα κατά μέσο όρο τον δεύτερο χρόνο, και σε 1 κένωση στα τέσσερα χρόνια ζωής. Φυσιολογικά θηλάζοντα βρέφη μπορεί να έχουν 7 κενώσεις /ημέρα μέχρι 1 την εβδομάδα. Περίπου στα 4 χρόνια ζωής τα παιδιά αποκτούν συνήθειες παρόμοιες με του ενήλικα έχουν δηλαδή 3 κενώσεις ημερησίως εως 3 εβδομαδιαίως.
Φυσιολογία της αφόδευσηςΤο παχύ έντερο είναι το τμήμα του εντέρου όπου γίνεται η απορρόφηση υγρών και ηλεκτρολυτών καθώς και η αποθήκευση των κοπράνων πριν την αφόδευση.
Η φυσιολογική αφόδευση ελέγχεται από το ανατομικό μυϊκό σύμπλεγμα της πυέλου το οποίο σχηματίζει δύο σφιγκτήρες οι οποίοι περιβάλλουν τον πρωκτό. Όταν κόπρανα εισέλθουν στον αυλό του ορθού, υποδοχείς τάσης που βρίσκονται στο τοίχωμα ενεργοποιούν νευρικά κύτταρα με αποτέλεσμα τη χάλαση του έσω σφιγκτήρα. Τα κόπρανα προωθούνται στο κατώτερο τμήμα του ορθού οπότε δημιουργείται η τάση για αφόδευση. Ακολουθεί αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης, ο έξω σφιγκτήρας χαλάται και αρχίζει η αποβολή των κοπράνων. Η λειτουργία της αφόδευσης μπορεί ηθελημένα να ανασταλεί με σύσπαση του έξω σφιγκτήρα και των γλουτιαίων μυών με αποτέλεσμα την προς τα πίσω ώθηση των κοπράνων. Αν η άρνηση για αφόδευση επαναληφθεί πολλές φορές αυτό οδηγεί σε διάταση του ορθού και τελικά σε διαδοχική μείωση του μυικού τόνου του ορθού και του παχέος εντέρου και κατακράτηση κοπράνων.
Αιτιολογία Δυσκοιλιότητας
α. Ιδιοπαθής (Λειτουργική)
Στην πλειονότητα των παιδιών η χρόνια δυσκοιλιότητα είναι ιδιοπαθής, δεν ανευρίσκεται δηλαδή υποκείμενη οργανική βλάβη. Διάφορες θεωρίες έχουν αναπτυχθεί κατα καιρούς για την παθογένεια της λειτουργικής δυσκοιλιότητας. Τελικά φαίνεται ότι η αιτιολογία είναι πολυπαραγοντική και ενοχοποιούνται γενετικοί, περιβαλλοντικοί, ψυχολογικοί και διαιτητικοί παράμετροι. Σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση δυσκοιλιότητας παίζει η διατροφή. Ιδαίτερα η μειωμένη πρόσληψη φυτικών ινών έχει αρνητική συσχέτιση με την εμφάνιση και βαρύτητα της δυσκοιλιότητας.
Τρία κλινικά σύνδρομα λειτουργικής δυσκοιλιότητας έχουν περιγραφεί στα παιδιά ανά ηλικία.Το πρώτο αφορά νεογνά και νεαρά βρέφη μέχρι τη 10η εβδομάδα ζωής (grunting baby syndrome). Οι γονείς περιγράφουν χαρακτηριστικά το νεαρό βρέφος να κοκκινίζει έντονα στο πρόσωπο, να σφίγγεται και να κλαίει έντονα 5-10 λεπτά πριν την κένωση. Τα κόπρανα είναι φυσιολογικά σε σύσταση και εμφάνιση και η κένωση του εντέρου γίνεται σχεδόν καθημερινά. Αυτό εκλαμβάνεται σαν δυσκοιλιότητα από τους γονεις και ακόμη τον παιδίατρο, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ανησυχίας που οδηγεί σε συχνό ερεθισμό του πρωκτού με υπόθετα η θερμόμετρα η τις άσκοπες αλλαγές γαλάτων. Το φαινόμενο αυτό οφείλεται σε ανωριμότητα μερικών βρεφών αυτής της ηλικίας να συντονίσουν την αύξηση της ενδοκοιλιακής πιέσης με τη χάλαση του μυϊκού συστήματος της πυέλου και υποχωρεί με την πάροδο του χρόνου.
Αργότερα στη δεύτερη βρεφική ηλικία και στην πρώτη νηπιακή, επώδυνη αφόδευση από σκληρά κόπρανα μπορεί να προκαλέσει περαιτέρω αναστολή, κατακράτηση κοπράνων και εγκατάσταση δυσκοιλιότητας. Αυτό κυρίως συμβαίνει στα μεταβατικά στάδια της διατροφής δηλαδή από το μητρικό γάλα στο γάλα πρώτης βρεφικής ηλικίας η αμέσως μετά την έναρξη των στερεών τροφών η τη χορήγηση πλήρους γάλακτος αγελάδος.
Και τέλος στα μεγαλύτερα παιδιά η λειτουργική αλλά ταυτόχρονα ηθελημένη κατακράτηση κοπράνων αποτελεί τον κυριότερο μηχανισμό δυσκοιλιότητας. Επώδυνη αφόδευση ή ο φόβος της τουαλέτας πυροδοτούν την έναρξη δυσκοιλιότητας, η οποία χρονικά παρουσιάζει δύο αιχμές, την περίοδο εκμάθησης της τουαλέτας και την έναρξη της σχολικής ηλικίας. Η κατακράτηση κοπράνων οδηγεί σε ανησυχία, κοιλιακό άλγος, διάταση, ευερεθιστότητα και ανορεξία, καθώς και σε διάρροια απο υπερπλήρωση και εγκόπριση.
β. Οργανική
Μόνο σε ένα μικρό ποσοστό παιδιών με δυσκοιλιότητα ανευρίσκεται υποκείμενη οργανική διαταραχή. Παρ’ όλα αυτά όμως ανατομικά, νευρολογικά και συστηματικά αίτια πρέπει να αποκλείονται για τη σωστή θεραπευτική αντιμετώπιση :
Iδιαίτερη σημασία έχει το συγγενές μεγάκολο. Είναι μια γενετική διαταραχή με συχνότητα 1 σε 5.000 γεννήσεις και προτίμηση στα αγόρια (4/1). Χαρακτηρίζεται από έλλειψη γαγγλιακών κυττάρων στο μυεντερικό και υποβλεννογόνιο πλέγμα του εντέρου. Οι μελέτες έδειξαν ότι στο 64% των παιδιών η διάγνωση γίνεται τους πρώτους τρεις μήνες της ζωής και στο 80% μέχρι το τέλος του πρώτου χρόνου.
Από τα νοσήματα του πεπτικού η κοιλιοκάκη, αν και προβάλλει συνήθως με ανεπαρκή πρόσληψη βάρους και χρόνια διάρροια, σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να εκδηλωθεί με δυσκοιλιότητα. Τα τελευταία χρόνια δημοσιεύονται άρθρα που θεωρούν τη χρόνια δυσκοιλιότητα σαν εκδήλωση αλλεργίας στο γάλα της αγελάδος κυρίως σε παιδιά κάτω των 6 ετών. Πριν όμως την έναρξη περιοριστικής δίαιτας, χρειάζεται να γίνει δοκιμασία πρόκλησης για επιβεβαίωση και φυσικά αποκλεισμός άλλων αιτίων.
Διερεύνηση Παιδιού με Δυσκοιλιότητα
Η διερεύνηση ενός παιδιού που παρουσιάζει χρόνια δυσκοιλιότητα μπορεί να βασιστεί και στις περισσότερες περιπτώσεις να περιοριστεί στο λεπτομερές ιστορικό και τη φυσική εξέταση.
Το ιστορικό πρέπει να αρχίζει από τη γέννηση με στοιχεία για την περιγεννητική περίοδο και το χρόνο αποβολής μηκωνίου. Η μη αποβολή μηκωνίου το πρώτο 24ωρο της ζωής και η έναρξη της δυσκοιλιότητας από τη γέννηση θέτουν ισχυρές υποψίες για συγγενές μεγάκολο. Η εγκατάσταση δυσκοιλιότητας σε διάφορα μεταβατικά στάδια της εξέλιξης ή διατροφής δίνει σημαντικές πληροφορίες για τον πιθανό παθογενετικό μηχανισμό. Η σύσταση, ο όγκος, η διάμετρος των κοπράνων και η συχνότητα των κενώσεων πρέπει να καταγράφονται, καθώς επίσης και η παρουσία εγκόπρισης η διάρροιας απο υπερπλήρωση.
Εργαστηριακός έλεγχος ενδείκνυται στις περιπτώσεις εκείνες που από το ιστορικό και την κλινική εξέταση τίθεται υποψία οργανικής νόσου η δεν υπάρχει καθόλου ανταπόκριση στη θεραπευτική αγωγή. Αιματολογικές εξετάσεις, εξετάσεις μελέτης κινητικότητας του εντέρου, όπως η μανομετρία ορθού, ακτινολογικές εξετάσεις, όπως η απλή ακτινογραφία κοιλίας ή ο βαριούχος υποκλυσμός, γίνονται όταν κριθεί απαραίτητο.
Θεραπευτικά Μέτρα
Η αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας εξαρτάται από την ηλικία του παιδιού, τη βαρύτητα και τη χρονιότητα των συμπτωμάτων, αλλά σε γενικές γραμμές ακολουθούνται τα εξής στάδια :
Στάδιο 1: Ενημέρωση, εκπαίδευση και ψυχολογική ενθάρρυνση παιδιού και οικογένειας.
Στάδιο 2: Συστάσεις για αύξηση της χορήγησης υγρών και υιοθέτηση διατροφής πλούσιας σε φυτικές ίνες.
Στάδιο 3: Προσθήκη φαρμακευτικής αγωγής με μαλακτικά των κοπράνων φάρμακα, όπως οι ημισυνθετικοί πολυσακχαρίτες (λακτουλόζη, λακτιτόλη) και το παραφινέλαιο.
Στάδιο 4: Σε περίπτωση όπου μεγάλες κοπρανώδεις μάζες ψηλαφώνται στην κοιλιά ή πολύ σκληρά κόπρανα βρίσκονται στο ορθό, προηγείται του σταδίου 3, η κένωση του εντέρου με καθαρτικά φάρμακα από το στόμα ή με υποκλυσμούς, οι οποίοι ίσως είναι καλύτερα να αποφεύγονται στο ήδη φοβισμένο παιδί.
Στάδιο 5: Σταδιακή μείωση φαρμάκων σε χρονικό διάστημα που κυμαίνεται από 2 έως 6 μήνες η και περισσότερο ανά περίπτωση.
Αναδημοσίευση από το περιοδικό Ευεξία & Διατροφή. Τεύχος 25 ΜΑΪΟΣ – ΙΟΥΝ 2007, 30 -32
Related Posts with Thumbnails
BannerFans.com

Ερωτηματολόγιο για μαμάδες

Μικρά ρητά για να είμαστε καλά..........

  • Ευγνωμοσύνη είναι η κρυφή ελπίδα για περισσότερες χαρές.
  • Ευτυχία δεν είναι κάτι που βιώνεις. Είναι κάτι που θυμάσαι!!!
  • Σπουδαία μαμά δε σημαίνει τέλεια μαμά!

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Βραβείο καλύτερου blog

My Blog List

 

ΜΑΜΑΔΕΣ&ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ Copyright 2009 All Rights Reserved Baby Blog Designed by Ipietoon | All Image Presented by Online Journal


This template is brought to you by : allblogtools.com | Blogger Templates