Κολύμπι με ασφάλεια

Σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, όπου το κλίμα και η μορφολογία επιτρέπουν, αν όχι επιβάλλουν την επαφή με τη θάλασσα, το κολύμπι είναι πάντα μια καλή ιδέα για άσκηση και ψυχαγωγία που όμως κρύβει κινδύνους ειδικά για τα μικρά παιδιά. Αρκεί να σκεφτούμε ότι τα μικρά παιδιά μπορούν να πνιγούν, σε λίγα μόνο εκατοστά νερό σε ελάχιστο χρόνο.

Στη θάλασσα
•    Το κολύμπι σώζει ζωές. Τα παιδιά μας πρέπει να μάθουν απο μικρή ηλικία.
•    Τα μικρά παιδιά πρέπει πάντα να επιβλέπονται όταν βρίσκονται κοντά στη θάλασσα ακόμα και αν ξέρουν κολύμπι.
•    Η  ασφάλεια των παιδιών μας δε πρέπει να  βασίζεται  σε φουσκωτά αντικείμενα όπως μπρατσάκια και κουλούρες.
•    Σε περιοχές όπου υπάρχουν δυνατά θαλάσσια ρεύματα καθώς και όταν η θάλασσα είναι ταραγμένη συνιστάται να αποφεύγεται το κολύμπι επειδή είναι επικίνδυνο.
•    Για να μπορέσουν να κολυμπήσουν αλλά και να μπουν στο νερό τα παιδιά πρέπει να έχουν περάσει τουλάχιστον 3 ώρες απο το τελευταίο γεύμα ώστε να έχει ολοκληρωθεί η διαιδικασία της πέψης.
•    Τα παιδιά όταν απομακρύνονται απο τη ξηρά πρέπει πάντα να επιβλέπονται.
•    Τα επικίνδυνα παιχνίδια στο νερό, όπως είναι οι πατητές, το κράτημα της αναπνοής και άλλα, πρέπει να αποφεύγονται, επειδή είναι πολύ εύκολο  να καταλήξουν σε πνιγμό. 
•    Είναι σημαντικό τα παιδιά να μην υπερεκτιμούν τις δυνατοτητές τους στο κολύμπι και να αποφεύγουν  τους ηρωϊσμούς.
•    Στις μικρές ηλικίες, όταν τα παιδιά βρίσκονται σε σκάφος πρέπει πάντα να φοράνε εγκεκριμένα σωσίβια και να βρίσκονται διαρκώς υπό την επίβλεψη κάποιου ενήλικα.

Στα θαλάσσια αθλήματα
•    Είναι απαραίτητο, όταν τα παιδιά κάνουν θαλάσσια αθλήματα, να φορούν πάντα τα εγκεκριμένα σωσίβια, ακόμα και εάν ξέρουν να κολυμπούν καλά.
•    Προκειμένου ένα παιδί να ασχοληθεί με θαλάσσια αθλήματα, όπως ιστιοπλοΐα, θαλάσσιο ski, ιστιοσανίδα και καταδύσεις πρέπει να παρακολουθήσει τα απαιτούμενα μαθήματα στις εξειδικευμένες σχολές  και στη συνέχεια να πειθαρχεί με τους κανόνες του αθλήματος.
•    Τα  μεγαλύτερα παιδιά που κάνουν καταδύσεις και υποβρύχιο ψάρεμα, είναι υποχρεωτικό να χρησιμοποιούν τον κατάλληλο εξοπλισμό και να τηρούν  πιστά τους κανόνες ασφαλείας. Είναι πολύ σημαντικό  να είναι συνδεδεμένα με την ειδική σημαδούρα, ώστε να είναι ευδιάκριτα από τα  διερχόμενα σκάφη  και να είναι πάντα συνοδευόμενα.

Στην πισίνα
•    Σε περίπτωση που  υπάρχουν μικρά παιδιά στην οικογένεια, η πισίνα πρέπει να είναι σωστά περιφραγμένη ή να έχει κάλυμμα ασφαλείας.
•    Όταν τα παιδιά κολυμπάνε σε πισίνα πρέπει πάντοτα να επιβλέπονται.
•    Τα παιδιά πρέπει να γνωρίζουν τους κινδύνους και να είναι προσεκτικά, ιδιαίτερα στον περίγυρο της πισίνας, γιατί τρέχοντας ή παίζοντας, είναι πολύ εύκολο να γλιστρήσουν και να τραυματιστούν σοβαρά. 
•    Τόσο στη πισίνα όσο και  στη θάλασσα,τα παιδιά  πρέπει να βεβαιώνονται προτού επιχειρήσουν  να κάνουν βουτιές οτι τα νερά είναι αρκετά βαθιά και οτι δεν υπάρχουν εμπόδια.

Σε άλλους Χώρους όπου υπάρχει νερό
•    Τα  παιδιά πρέπει να γνωρίζουν  οτι πλησιάζοντας  κοντά σε ένα φουσκωμένο χείμαρρο ή ποτάμι, μπορεί να  πέσουν μέσα και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα  να πνιγούν.  Για τον ίδιο λόγο δεν πρέπει να κολυμπούν σε ποτάμι, όταν υπάρχει δυνατό ρεύμα.
•    Όταν τα νερά σε μια λίμνη είναι θολά και δεν υπάρχει καλή ορατότητα τα παιδιά πρέπει να αποφεύγουν τις βουτιές.
•    Τα μικρά παιδιά δεν πρέπει να πλησιάζουν και να σκύβουν πάνω από πηγάδια, στέρνες και αρδευτικά κανάλια, γιατί υπάρχει κίνδυνος να πέσουν  μέσα και  να τραυματιστούν σοβαρά ή να πνιγούν.

Το Σωματείο «Αντιμετώπιση Παιδικού Τραύματος» είναι μη κερδοσκοπικός Οργανισμός που έχει σκοπό να συμβάλει στην καθοριστική μείωση των Παιδικών Ατυχημάτων και των συνεπειών τους.

Συνεργάστηκε το Σωματείο «Αντιμετώπιση Παιδικού Τραύματος»
info@pedtrauma.gr
www.babyspace.gr

Παιδιά & Σκυλιά

10 tips για αρμονική συμβίωση παιδιού και σκυλιού.

Η σχέση μεταξύ παιδιών και κατοικίδιων είναι εξαιρετικά ωφέλιμη στην ανάπτυξη του παιδιού, εν τούτοις η συνεχής επιτήρηση των μικρών μας, όταν υπάρχουν γύρω τους σκυλιά είναι αναγκαία.

1. Η πρώτη επαφή του παιδιού με το σκύλο πρέπει να  γίνεται με προγραμματισμό. 

2. Παρατηρούμε αν το παιδί φοβάται τα σκυλιά και δεν το πιέζουμε αν διακρίνουμε κάποιον δισταγμό.

3. Αν ο σκύλος είναι εκείνος που δεν νιώθει άνετα με τα παιδιά, το σεβόμαστε και ζητάμε τη βοήθεια ενός επαγγελματία.  

4. Ο σκύλος θα πρέπει να έχει το δικό του χώρο, αφού θέλει και αυτός την ανεξαρτησία του (π.χ. ένα μέρος στον κήπο, ένα κλουβί, ένα ήσυχο δωμάτιο, όπου τα παιδιά δεν θα  μπορούν να τον ενοχλήσουν).

5. Όπως οι άλλοι θα πρέπει να σέβονται το «προσωπικό» χώρο του σκύλου, έτσι και ο σκύλος θα πρέπει να μάθει ότι υπάρχουν μέρη μόνο για παιδιά όπου δεν υπάρχει θέση για τα ίδια. Φροντίζουμε να υπάρχει μια «ζώνη» αποκλειστικά για παιδιά όπου ο σκυλός είναι ευπρόσδεκτος μόνο με τη συνοδεία ενηλίκου. 

6. Στην περίπτωση που στο σπίτι υπάρχουν πάνω από ένα σκυλιά τότε επιτρέπουμε να μπαίνουν στο δωμάτιο όπου είναι τα παιδιά ένα-ένα και πάντα μαζί με μας.

7. Η επιτήρηση ενός ενήλικα όποτε ο σκύλος είναι κοντά στα παιδιά είναι απαραίτητη. Αν δεν υπάρχει κάποιος ενήλικος στον οποίο να στραφεί ο σκύλος όταν νιώσει πιεσμένος και στρεσαρισμένος, τότε θα στραφεί στις φυσικές του αντιδράσεις, στο στρες. Θα γλείφει τα χείλη, θα γυρίζει το κεφάλι του σε άλλη πλευρά, θα απομακρυνθεί, θα χασμουριέται.  Όλα αυτά είναι σήματα (σήματα ηρεμίας, Τουρίντ Ρουγκάας) που συχνά τα παιδιά δεν τα παρατηρούν ή τα παρερμηνεύουν.  

8. Βοηθάμε τα παιδιά να ερμηνεύσουν και να κατανοήσουν τη γλώσσα των σκύλων και την έννοια των παραπάνων σημάτων. 

9. Όταν το παιδί επισκέπτεται ένα σπίτι με σκύλο, ρωτάμε τους ιδιοκτήτες ποιοι είναι οι κανόνες που ισχύουν εκεί και τα μέτρα ασφαλείας που έχουν παρθεί.

10. Πάνω απ΄ όλα εμπιστευόμαστε το ένστικτό μας.  Αν νιώσουμε ανασφάλεια…το πιθανότερο είναι να είναι έτσι. Δεν περιμένουμε να το εξακριβώσουμε.

Συνεργάστηκε το stardogs.gr

www.babyspace.gr

Πότε πρέπει να αλλάξει κρεβάτι;

Η μετάβαση από την κούνια στο μεγάλο κρεβάτι ή έστω η αφαίρεση του προστατευτικού κάγκελου της κούνιας είναι για το παιδί μια μεγάλη αλλαγή και ένα βήμα προς την ελευθερία. Ποιά είναι η ενδεδειγμένη στιγμή για την αλλαγή αυτή και πώς θα πετύχουμε το στόχο, χωρίς να αντιδράσει ή να κινδυνεύσει το παιδί;

Πότε είναι η κατάλληλη ηλικία;
Οι περισσότεροι γονείς μεταφέρουν τα παιδιά σε μεγάλο κρεβάτι κάποια στιγμή ανάμεσα στα 2 και στα 4 χρόνια, αλλά αυτό εξαρτάται και από το ίδιο το παιδί. Αν είναι μικρότερο από 2 ετών μπορεί να χτυπήσει σε ένα μεγάλο κρεβάτι ή να σηκωθεί και να αρχίσει να τριγυρίζει στο σπίτι, ενώ εμείς κοιμόμαστε. Υπάρχουν ορισμένοι βασικοί λόγοι για να αποφασίσουμε να καταργήσουμε την κούνια.
- Αν το ύψος του παιδιού είναι γύρω στους 90 πόντους, οπότε μπορεί να δοκιμάσει να βγει μόνο του από την κούνια και είναι θέμα χρόνου πότε θα το επιχειρήσει και με ποιά αποτελέσματα.  
- Αν το παιδί δεν είναι ακόμα τόσο ψηλό, αλλά έχει αρχίσει να σκαρφαλώνει επικίνδυνα. Αν παρατηρήσουμε πως έχει αρχίσει να σχεδιάζει την... απόδρασή του από την κούνια (πχ φτιάχνει σκαλοπατάκι με το πάπλωμα) είναι η ώρα να το διευκολύνουμε πριν πέσει.
- Όταν εκπαιδεύουμε το παιδί για την τουαλέτα θα πρέπει να μπορεί να σηκωθεί από το κρεβάτι όποτε το θελήσει.
- Αν περιμένουμε μωρό οπότε χρειαζόμαστε την κούνια. Σύμφωνα με τους παιδοψυχολόγους ο χειρισμός πρέπει να γίνει με διακριτικότητα. Το μεγαλύτερο παιδί πρέπει να αλλάξει κρεβάτι πολύ πριν έρθει το μωρό. Στο μυαλό του νηπίου η κούνια είναι η φωλιά του και δεν είναι σωστό να του την πάρουμε απότομα.

Πώς θα πετύχουμε την ομαλή μεταφορά στο μεγάλο κρεβάτιΗ αλλαγή κρεβατιού μπορεί να δημιουργήσει στο παιδί δυσκολίες με τον ύπνο γι αυτό χρειάζεται να το βοηθήσουμε να «πάρει με καλό μάτι» από την αρχή το καινούργιο κρεβάτι.
- Εξηγούμε στο παιδί τη σημασία που έχει η αλλαγή κρεβατιού για μας και βέβαια για τον εαυτό του. Είναι πια μεγάλο παιδάκι και εμείς είμαστε υπερήφανοι που τώρα θα κοιμάται σε ένα μεγάλο κρεβάτι.
- Παίρνουμε το παιδί μαζί μας στα μαγαζιά για να δει και να επιλέξει το κρεβάτι του ή έστω τα καινούργια σεντόνια και το πάπλωμα  
- Αφήνουμε το παιδί να πάρει μέρος στη διαδικασία της συναρμολόγησης και της τοποθέτησης του κρεβατιού στο χώρο
- Αφήνουμε το παιδί να φτιάξει μόνο του το περιβάλλον του ύπνου: να διαλέξει κουκλάκια, μαξιλάρια και κουβέρτα 
- Διοργανώνουμε πιτζάμα πάρτυ για όλη την οικογένεια στο καινούργιο κρεβάτι

Προσοχή!
Από το νέο κρεβάτι το παιδί μπορεί να σηκωθεί μόνο του. Το δωμάτιό του λοιπόν θα πρέπει οπωσδήποτε  να πληροί τις προδιαγραφές για την ασφάλεια έτσι ώστε να μην κινδυνεύει να τραυματιστεί ακόμα και όταν παίζει μόνο του στον χώρο. Για να βεβαιωθούμε πως δεν θα τριγυρίζει τη νύχτα στο σπίτι ενώ εμείς κοιμόμαστε μπορούμε να τοποθετήσουμε πορτάκι ασφαλείας (όπως εκείνα που χρησιμοποιούμε για τις σκάλες) στην πόρτα του δωματίου του.

Ποιό είναι το κατάλληλο κρεβάτι για το παιδί;Οι επιλογές που έχουμε είναι οι εξής:
- Κούνια χωρίς το εξωτερικό κάγκελο. Αν αγοράσαμε εξαρχής μια ευρύχωρη κούνια που μετατρέπεται σε κρεβατάκι δεν έχουμε παρά να αφαιρέσουμε το προστατευτικό κάγκελο, να χαμηλώσουμε το στρώμα και το κρεβάτι είναι έτοιμο. Θα χρειαστεί ωστόσο στην αρχή κάποιο προστατευτικό γιατί είναι βέβαιο πως χωρίς αυτό το μικρό θα καταλήξει στο πάτωμα. Το μειονέκτημα είναι πως οι κούνιες είναι συνήθως μικρότερες σε διαστάσεις από τα κρεβατάκια. 
- Κρεβατάκι για νήπια. Είναι κρεβάτι-μινιατούρα, χαμηλό σε ύψος και συνήθως έχουν ενσωματωμένο προστατευτικό κάγκελο. Είναι καλή λύση αλλά είναι προσωρινή. Στα 5 του χρόνια το παιδί θα χρειαστεί μεγαλύτερο κρεβάτι.
- Μονό στρώμα με υπόστρωμα. Πολλοί γονείς επιλέγουν αυτή την απλή λύση που έχει το πλεονέκτημα πως μπορείς να παραγγείλεις ένα αρκετά ευρύχωρο στρώμα (ή και ημίδιπλο) για να χωράει και τη μαμά όταν διαβάζει παραμύθια. 
- Στρώμα στο πάτωμα. Είναι μια ασφαλής επιλογή για τα παιδάκια που είναι μικρά για να τα βάλεις σε κρεβάτι και μεγάλα για να τα αφήσεις στην κούνια. Το στρώμα μπορεί να είναι μεγάλο σε μέγεθος αλλά θα πρέπει οπωσδήποτε να το «περιφράξουμε» με προστατευτικά μαξιλάρια. 
- Κουκέτα. Δεν ενδείκνυται για παιδιά μικρότερα από 4 ή 5 ετών, ανάλογα με την κατασκευή. Την προτιμούν ακόμα και οι γονείς με ένα παιδί επειδή προσφέρει το πλεονέκτημα του πρόσθετου χώρου για παιχνίδι ή για φιλοξενία φίλων.

πηγή:www.babyspace.gr

Πώς θα μάθει το παιδί να προσέχει

Η μόνη καθησυχαστική απάντηση στο άγχος κάθε γονιού για την ασφάλεια του παιδιού του είναι η πρόληψη. Κατονομάζουμε τους κινδύνους και εντοπίζουμε τρόπους προστασίας των παιδιών, με προτεραιότητα την έγκαιρη ενημέρωσή τους για θέματα ασφάλειας.

-Μαθαίνουμε στα παιδιά ένα τηλέφωνο επικοινωνίας, σε περίπτωση που βρεθούν μόνα τους και χρειαστεί να επικοινωνήσουν μαζί μας. Ακόμη και ένα τρίχρονο παιδί μπορεί να το αποστηθίσει, αρκεί να μετατρέψουμε τους αριθμούς σε…τραγούδι!
-Δεν αφήνουμε τα παιδιά να παίζουν χωρίς επίβλεψη στον κήπο του σπιτιού, την πιλοτή ή τον δρόμο.
-Βάζουμε ένα σημείωμα με τα στοιχεία επικοινωνίας του παιδιού μέσα στο μπουφάν ή την τσάντα του, πριν φύγουμε από το σπίτι.
-Εξηγούμε στα παιδιά, από πολύ μικρή ακόμη ηλικία, ότι δεν πρέπει ποτέ και για κανένα λόγο να απομακρύνονται από κοντά μας.

Ασφάλεια στο σπίτι-Πάντα κλειδώνουμε την πόρτα της κεντρικής εισόδου από μέσα και βάζουμε το κλειδί σε σημείο που να μην έχει πρόσβαση το παιδί.
-Εξηγούμε στα παιδιά ότι δεν πρέπει να ανοίγουν την πόρτα του σπιτιού μόνα τους, ποτέ και για κανέναν λόγο. Το να ρωτήσουν ποιός χτυπά, δεν είναι αρκετό. Πρέπει η...ταυτοποίηση του επισκέπτη να γίνεται παρουσία ενηλίκου πριν ανοίξει η πόρτα.
-Δεν εμπιστευόμαστε στο παιδί πληροφορίες όπως πού κρύβουμε εφεδρικό κλειδί για το σπίτι ή το αυτοκίνητο, πού φυλάσσονται τα κοσμήματα ή τα χρήματά μας κλπ.
-Εξηγούμε στα παιδιά  ότι δεν πρέπει να απαντούν σε ερωτήσεις που αφορούν την οικογένειά μας σε γείτονες, γνωστούς, ακόμη και συγγενείς.

Ασφάλεια στο αυτοκίνητο-Κλειδώνουμε πάντα τις πόρτες και τα παράθυρα, όταν οδηγούμε, ειδικά μέσα στην πόλη και σε μικρές ταχύτητες.
-Αν για τον οποιοδήποτε λόγο διαπιστώσουμε, ότι κάποιο ύποπτο όχημα ή μοτοσικλέτα μας παρακολουθεί, ενώ οδηγούμε,  καλούμε στο 100 και κλείνουμε ραντεβού με το περιπολικό της αστυνομίας στο πλησιέστερο σημείο.
-Οδηγούμε πάντα με ηρεμία, αποφεύγοντας τους εκνευρισμούς και τους διαπληκτισμούς με οδηγούς άλλων αυτοκινήτων. Ποτέ δεν ξέρουμε πώς θα αντιδράσει κάποιους από αυτούς και τι συνέπειες θα έχει ένα έντονο επεισόδιο για την ασφάλεια τη δική μας και του παιδιού.
-Δεν σταματάμε ποτέ, όταν μας κάνουν οτοστόπ. Αν κάποιος ένστολος μας ζητήσει να σταματήσουμε, προτού κατεβάσουμε το παράθυρο, του ζητάμε να μας επιδείξει την αστυνομική του ταυτότητα.
-Δεν αφήνουμε ποτέ τα παιδιά μόνα τους στο αυτοκίνητο. Είναι προτιμότερο να παρκάρουμε και να πάρουμε τα παιδιά μαζί μας, παρά να τα αφήσουμε χωρίς επίβλεψη, ακόμη και αν θέλουμε να «πεταχτούμε» μέχρι το περίπτερο!  Η οπτική επαφή με το αυτοκίνητο, δεν είναι αρκετή. 

Ασφάλεια στη βόλτα με το καρότσι και στα μαγαζιά-Προτιμάμε πολυσύχναστους δρόμους και διαδρομές που γνωρίζουμε καλά, ειδικά τις βραδυνές ώρες.
-Όταν πρόκειται να βρεθούμε σε πολυσύχναστους χώρους (π.χ. εμπορικά κέντρα), φοράμε στο παιδί ένα ρούχο με έντονο χρώμα, ώστε να μπορούμε να το διακρίνουμε μέσα στο πλήθος σε περίπτωση που το χάσουμε από κοντά μας. Για ακόμη μεγαλύτερη σιγουριά, δένουμε ένα μπαλόνι στο χέρι του παιδιού ώστε να μπορούμε να το εντοπίσουμε από μακριά.
-Πριν από κάθε βόλτα, εξηγούμε στο παιδί τι πρέπει να κάνει σε περίπτωση που χαθεί. Π.χ. να απευθυνθεί στους υπαλλήλους του καταστήματος ή του εμπορικού κέντρου όπου βρισκόμαστε, να κατευθυνθεί προς το πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα κλπ,  η οδηγία που αφορά σε παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας.

 Χρήσιμα τηλέφωνα
· 1033: Δυνατότητα τηλεφωνικής επικοινωνίας με όλες τις Αστυνομικές υπηρεσίες των νομών Αττικής, Θεσσαλονίκης, Σερρών, Πιερίας και Πέλλας. 
· 100: Τηλεφωνική επικοινωνία για άμεση αστυνομική επέμβαση σε κάθε νομό της χώρας.
· Γραμμή SOS 1056 του Συλλόγου Το Χαμόγελο του Παιδιού

 «Το πρώτο μου παιδί ήταν πάντα υπάκουο και με μεγάλη κατανόηση. Ποτέ δεν αμφισβήτησε τα όσα του έλεγα και αντιμετώπιζε τις υποδείξεις και τις συστάσεις μου με δεκτικότητα. Όταν του έλεγα να μην κάνει κάτι γιατί είναι επικίνδυνο, το δεχόταν –τις περισσότερες φορές- χωρίς αντιδράσεις. Στο δεύτερο παιδί μου τα πράγματα άλλαξαν άρδην. Δεν άκουγε καθόλου! Όλα μπορούσα να τα ελέγξω σε κάποιο βαθμό, το μεγάλο μου πρόβλημα όμως ήταν ότι άνοιγε τις πόρτες του σπιτιού και έβγαινε έξω, ενώ κάθε φορά που βγαίναμε βόλτα, άφηνε το χέρι μου και απομακρυνόταν μόνος του! Η ψυχολόγος που συμβουλεύτηκα μου εξήγησε ότι το πρόβλημα ήταν κυρίως δικό μου. Έχοντας συνηθίσει με την ήπια, ελεγχόμενη συμπεριφορά του πρώτου παιδιού, δεν είχα ούτε την εμπειρία, ούτε όμως και την υπομονή να δεχτώ και να διαχειριστώ τις διαφορετικότητες του δεύτερου. Ήμουν πολύ αυστηρή και αναλωνόμουν σε τιμωρίες αντί να προσπαθήσω να συνετίσω το παιδί μου, δια της αποτελεσματικής οδού που δεν ήταν άλλη από την συζήτηση. Ξεκίνησα λοιπόν να εξηγώ στο παιδί τους κινδύνους που υπήρχαν κάθε φορά που εξαφανιζόταν από το οπτικό μου πεδίο, δίνοντας παραδείγματα από φανταστικούς ήρωες. Για παράδειγμα, του έλεγα ότι οι αγαπημένοι του πρωταγωνιστές από παραμύθια ή κινούμενα σχέδια, έκαναν πράγματα παρόμοια με εκείνα που έκανε ο ίδιος και είχαν πολύ δυσάρεστες συνέπειες (μπήκε στο σπίτι κλέφτης και του πήρε τα παιχνίδια από το δωμάτιό του, βγήκε στον δρόμο και τον χτύπησε αυτοκίνητο οπότε έπρεπε να μείνει στο νοσοκομείο και δεν μπορούσε να πάει στην παιδική χαρά κλπ). Το αποτέλεσμα ήταν ότι σταδιακά, το παιδί συμμορφώθηκε με τους κανόνες που θέσαμε και υπάκουε, όχι από φόβο, αλλά επειδή είχε αρχίσει να κατανοεί τους κινδύνους που υπήρχαν»

πηγή:www.babyspace.gr